محارب و مفسد فی الارض به مفهوم اخص

این آیه در باب محاربه دو جزء دارد:محاربه و افساد فی الارض.  

تبصره ماده 103 قانون تعزیرات سابق:در صورتی که عمل فوق سببیت از برای فساد عامه داشته باشد وبا علم به سببیت آن را مرتکب شود مجارات مفسد فی الارض خواهد داشت.

آقای علی رازینی می گوید:"هرگونه حرکتی جمعی یا فردی ,مسلحانه یا غیر مسلحانه در صورتی که به جامعه اسلامی واستقرار امنیت آن لطمه موثر وارد نماید از مصادیق محاربه و افساد فی الارض تلقی می شود که این لطمه می تواند در زمینه نظامی ,سیاسی,اقتصادی یا فرهنگی باشد".

ماده 183 ق م ا :هرکس که برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه برد محارب و مفسد فی الارض می باشد.

بنابراین زمانی مجازات فوق اعمال خواهد شد که محاربه و افساد با هم وجود پیدا کنند.

رکن مادی :

1-مرتکب جرم نه معاون

2-عمومی بودن تهدید: این جرم در محل عمومی ولو به منظور فردی خاص صورت گیرد وموجب هراس عموم شود.

3-دست بردن به سلاح:هرنوع سلاح .مثلا شکستن سد به منظور هجوم سیلاب.

بیل ,داس و چهار شاخ ابزار کار است و سلاح محسوب نمی شود.

اسلحه تقلبی مورد شبهه است.

4-محل وقوع جرم:فرقی نمی کند شهر یا روستا.

5-سلب امنیت و آسایش مردم را فراهم ساختن:هر اقدام خلاف قانون و مختل کننده نظم سالب امنیت است.

ودرخصوص رعب با معیار قرار دادن  فرد معمولی برعهده دادرس است.

رکن معنوی:

قصد اخافه و وحشت عمومی در حکم سوء نیت خاص واستفاده از سلاح تحقق سوء نیت عام.

وجود قصد عام و خاص برای تحقق این جرم لازم است. و احراز آن با اماره و قرینه است.

بنا بر نظر امام خمینی ره در اهل ریبه(افراد حالت خطر ناک یا شرورویا افرادی که شخصیت ظاهری آنها ایجاد شک کند)قصد اخافه فرض است.

 

نویسنده:سید محسن صاحبدادی

/ 0 نظر / 29 بازدید